Augustin Ujević
Poetry


This poem which was written in 1916 (Zabavnik, Corfu, 1917) expresses the desperate anguish of a man with unfulfilled goals and absence of hope in an unstable world of pain or errant promises and compromises. It is not just a song of vagabonds, explorers, wanderers, inventors, etc., it is a poem for ALL "exiles" in this "valley of tears".

Svakidašnje jadikovanje

Everyday's complaint

Kako je teško biti slab,
Kako je teško biti sam
I biti star, a biti mlad!

I biti slab i nemoćan,
i sam bez igdje ikoga,
i nemiran, i očajan.

I gaziti po cestama,
i biti gažen u blatu
bez sjaja zvijezde na nebu.

O Bože, Bože, sjeti se
svih obećanja blistavih,
što si ih meni zadao.

I znaj da sin tvoj putuje
dolinom svijeta turobnom
po trnju i po kamenju,

Od nemila do nedraga,
i noge su mu krvave
i srce mu je ranjeno.

I kosti su mu umorne,
i duša mu je žalosna,
i on je sam i zapušten.

I nema sestre ni brata,
i nema oca ni majke,
i nema drage ni druga.

O Bože, tek da dovrši
pečalno ovo lutanje
pod svodom koji ne čuje.

Jer meni treba moćna riječ,
jer meni treba odgovor,
i ljubav, ili sveta smrt.

Jer mi je mučno biti slab,
jer mi je mučno biti sam, -
(kada bih mogao biti jak!

Kada bih mogao biti drag) -
no mučno je, najmučnije
biti već star, a tako mlad!

What a burden to be weak,
what a burden to be lonely
and to be old, but to be young!

To be weak and helpless,
and with no one anywhere,
without peace, and desperate.

To tread the roads,
to be trodden in mud
with unshining stars in the sky.

O Lord, O Lord remember
all the shiny promises,
the ones you made to me.

You know that your son is travelling
through a sorrowful world
through thorns and on rocks,

From no mercy to cruelty,
and his feet are bloody
and his heart is wounded.

And his bones are tired,
and his soul is sad,
and he is lonely and abandoned.

He has no sister or brother,
he has no father or mother,
he has no sweetheart or friend.

O Lord, if it would only cease
this anguished tramping
under a sky that is deaf.

For I need a powerful word,
for I need an answer,
and love, or holy death.

For I suffer being weak,
for I suffer being lonely, -
(when I could be strong!

When I could be loved) -
suffering is torture, but worse
to be already old, yet this young. 

Poem provided by Guido Villa
Translation by Bruno Clapci

Lamento d' ogni giorno

Lamento de Cada Dia

Mi aggrava esser debole
Mi aggrava esser solo
E sentirsi vecchio, essendo giovane.

Sentirsi tanto debole ed inane 
Senza amici in alcun luogo 
Senza pace, disperato.

Percorrendo i sentieri
Sentirsi calpestato nel fango
Senza che le stelle brillino nel cielo.

Oh Signore, Oh Signore rammenta
Tutte le splendide promesse,
Che mi facesti un dì.

Tu sai che Tuo figlio viaggia
Attraverso un mondo doloroso
Attraverso spini e roccie.

Da un posto spietato alla crudeltà
Ed i suoi piedi sanguinano
Ed il suo cuore è ferito.

E le sue ossa sono stanche
E la sua anima è triste
E si sente solo ed abbandonato.

Nè sorella o fratello egli ha,
Nè padre o madre egli sa
Nè un’amata od un amico.

Oh Dio, se potessi fermare
Questo angosciato percorso
Sotto un cielo silenzioso.

Perchè abbisogno una parola potente
Perchè richiedo una risposta,
Un amore, od una morte santa.

Soffro tanto la mia debolezza
Soffro tanto la mia solitudine
Anche se da solo potrei esser forte.

Anche se da solo potrei esser amato
Soffrire è una tortura, ma ancor peggio
Sono adesso vecchio, mentre ancor giovane.

Que pesado es ser debil
que pesado es estar solo
ser viejo siendo joven.

Ser tan debil sin esperanza alguna
sin nadie en ninguna parte
sin paz, desesperado.

Trotando los caminos
Sentirse pisoteado sobre lodo
Sin que las estrellas brillen en el cielo.

O Señor, O Señor recuerda
todas las maravillosas promesas,
que un dia me diste.

Tu sabes que tu hijo viaja
A travez de un doloroso mundo
a travez de espinas y rocas.

De la no compasion a la crueldad
y sus pies sangran
y su corazon esta herido.

Y sus huesos estan cansados
y su alma esta triste
y el esta solo y abandonado.

El no tiene hermana ni hermano
el no tiene padre o madre
el no tiene alguien que le ame o un amigo.

O Señor, si tan solo pudiera 
detener este andar
bajo esta muda boveda celeste.

Necesito una palabra poderosa
necesito una respuesta
amor o bendita muerte.

Sufro tanto mi debilidad
Sufro tanto mi soledad
si tan solo pudiera ser fuerte.

Si tan solo pudiera ser amado
Sufriendo esta tortura
Soy ahora viejo siendo aun joven.

Traduttore: Franco G. Aitala

Traduccion Amalia Castañeda

Profile

Augustin Ujević was born in Vrgorac (Croatia) July 5, 1891 and died in Zagreb November 12, 1955. In his Croatian collected poetry Complaints of the slave (1920), Poems (1937), and The thirsty stone at the spring (1954), he expressed with limpid and concise language his anguish when facing the instability of values of the contemporary world. He was also an essayist and translator (of Whitman and Blok).


Rođen: 5. srpnja 1891. u Vrgorcu
Umro: 12. studenoga 1955. u Zagrebu

Djetinjstvo je proveo u Vrgorcu, Imotskom i Makarskoj, a u Splitu je s odličnim uspjehom maturirao 1909. Iste godine Ujević se upisuje na Filozofski fakultet u Zagrebu, zatim prelazi u Beograd, a već početkom studenoga stiže u Pariz. Uklopivši se u matoševski obojenu struju kasne hrvatske moderne, Ujević se u zajedničkoj, prekretničkoj zbirci 1914. Hrvatska mlada lirika najavljuje kao najvažniji i najcjelovitiji pjesnik između dvaju ratova.
Razvojna linija njegova pjesništva teče zatim do godine 1920. kada se predstavlja Lelekom sebra. U toj prvoj zbirci savršenim sonetima Tin je izrazio produhovljenu ljubav izabranoj, idealnoj ženi, obuhvativši refleksivno začuđujuće bogat registar odnosa prema njoj - od glorifikacije, kad je naziva kraljicom, do prokletstva, kad je izjednačuje s hijenom. Šest godina poslije objavljena je Kolajna, vjerojatno najuzbudljivija i najzrelija knjiga u ovom dijelu Europe. Težnja za apsolutnim preobražava se stoga od traženja apsolutnog u svijetu do pjesnikova zahtjeva koji od sebe traži da bude savršen, a kako je to nemoguće, osjeća grizodušje, osjeća se grješnim pa jeca: Nisam li pjesnik, ja sam barem patnik... Slijede zbirke pjesama Auto na korzu, koja je izašla 1932. i Ojađeno zvono godinu dana poslije.

Završna pjesnikova faza Žedan kamen na studencu, 1955., očito pokazuje smirivanje pjesnika, u biti punog strasti i prosvjeda, njegovo pomirenje sa svijetom i ljudima, pomalo rezignirano prihvaćanje života sa svim njegovim dobrim i lošim stranama. Od golema broja recenzija, kritika i eseja, Ujević je sastavio dvije knjige: Ljudi za vratima gostionice i Skalpel kaosa, obje tiskane 1939. Važan je također kao izvrstan prevoditelj, osobito s francuskog jezika. Po svemu što je napisao Ujević je najbolji čarobnjak hrvatskog jezika, jedinstveni sintetičar modernog i klasičnog u poeziji, skeptik koji je u svakoj zabludi nalazio istinu i u svakoj istini zabludu.

Selected works:

  • Hrvatska mlada lirika (1914)
  • Lelek sebra (1920)
  • Kolajna (1926)
  • Auto na korzu (1932)
  • Ljudi za vratima gostionice (1938)
  • Skalpel kaosa (1938)
  • ? (Vysoké topoly) (1969)
  • Ojađeno zvono (1933)
  • Žedan kamen na studencu (1954)
Sources:
  • http://vijesti.hrt.hr/arhiv/ndd/07srpanj/0705%20Ujevic.html

See also:

  • Vremenski stroj: Autori - Tin Ujević - http://www.moderna-vremena.hr/vrem/tujevic.asp

Main Menu


This page compliments of Bruno Clapci, Franco Aitala, Guido Villa, Ed Brumgnach, Marisa Ciceran and Guido Villa

Created: Saturday, July 06, 2002, Last Updated: Sunday, August 09, 2015
Copyright © 1998 IstriaNet.org, USA